Klasyczna Niedziela w Będzinie to jeden z najbardziej znanych na Śląsku cyklicznych zlotów samochodów klasycznych, zabytkowych i nietypowych. Odbywa się na terenie targowiska miejskiego w Będzinie i przyciąga zarówno właścicieli pojazdów, jak i zwykłych odwiedzających.
Na czym polega Klasyczna Niedziela w Będzinie?
To otwarte spotkanie miłośników motoryzacji, podczas którego uczestnicy przyjeżdżają swoimi samochodami i motocyklami, aby je zaprezentować innym. Można zobaczyć:
- klasyki PRL (Fiaty 126p, Polonezy itp.),
- amerykańskie muscle cary,
- youngtimery z lat 80. i 90.,
- zabytkowe motocykle,
- rzadkie i nietypowe pojazdy.
Podczas każdego spotkania organizowane jest głosowanie na „Samochód Miesiąca”. Oprócz oglądania aut można porozmawiać z właścicielami, zrobić zdjęcia, skorzystać z gastronomii oraz odwiedzić odbywający się równolegle targ staroci.
Jak działa?
- Zlot odbywa się zazwyczaj w pierwszą niedzielę miesiąca.
- Sezon trwa zwykle od wiosny do jesieni (najczęściej od marca/kwietnia do października).
- Wstęp dla odwiedzających jest bezpłatny.
- Właściciele pojazdów przyjeżdżają, ustawiają auta na placu i prezentują je publiczności.
- Wydarzeniu często towarzyszą dodatkowe atrakcje: koncerty, strefy gastronomiczne, akcje charytatywne czy wystawcy związani z motoryzacją.
Od kiedy działa?
Dokładna data pierwszej edycji nie jest łatwo dostępna, ale wiadomo, że impreza działa co najmniej od 2017 roku, bo istnieją relacje prasowe z tamtego okresu opisujące już regularnie organizowane spotkania. Sam jeżdżę tam od kilku lat – od 2020 roku.
Gdzie się odbywa?
Na targowisku miejskim w Będzinie, gdzie równolegle funkcjonuje także Będziński Targ Staroci. Dzięki temu wiele osób przyjeżdża nie tylko dla samochodów, ale również dla kolekcjonerskich przedmiotów i atmosfery niedzielnego spotkania.
W skrócie: Klasyczna Niedziela to coś w rodzaju polskiego „Cars&Coffee” — comiesięczne spotkanie pasjonatów motoryzacji, które przez lata urosło do rangi rozpoznawalnego wydarzenia w regionie i przyciąga uczestników z całego kraju.
Można mieć Mustanga. A można mieć cztery mustangi! Czyli Renault 4CV.
Renault 4CV to jeden z najważniejszych samochodów w historii francuskiej motoryzacji. Był pierwszym francuskim autem, którego wyprodukowano ponad milion egzemplarzy, i odegrał podobną rolę we Francji, jak Volkswagen Beetle w Niemczech czy Fiat 500 we Włoszech.
Najważniejsze daty
- 1941–1944 – projektowanie auta podczas niemieckiej okupacji Francji. Konstruktorzy pracowali nad nim częściowo w tajemnicy.
- 1946 – oficjalna premiera na salonie samochodowym w Paryżu.
- 1947 – rozpoczęcie seryjnej produkcji.
- 1950 – przekroczenie 100 tys. wyprodukowanych egzemplarzy.
- 1954 – wyprodukowano milionowy egzemplarz.
- 1961 – zakończenie produkcji po wytworzeniu około 1 105 547 sztuk.
Dane techniczne
Renault 4CV
- Silnik: 4-cylindrowy, umieszczony z tyłu
- Pojemność: 760 cm³ (później 747 cm³)
- Moc: od około 17 do 26 KM (zależnie od wersji)
- Napęd: na tylne koła
- Prędkość maksymalna: około 90–110 km/h
Charakterystyczne było umieszczenie silnika z tyłu, co dawało więcej miejsca w kabinie mimo niewielkich rozmiarów auta.
Ciekawostki
1. Powstał podczas okupacji
Prace nad samochodem rozpoczęto jeszcze podczas II wojny światowej. Kierownictwo Renault oficjalnie wykonywało zlecenia dla okupanta, ale część inżynierów przygotowywała projekt małego auta dla powojennej Francji.
2. „Masło” zamiast lakieru
Pierwsze egzemplarze były malowane na charakterystyczny żółtawy kolor zwany „beurre” (masło). Według popularnej historii po wojnie pozostały zapasy farby używanej przez wojsko, które wykorzystano do malowania samochodów.
3. Pierwszy milioner Renault
4CV był pierwszym samochodem marki Renault, którego produkcja przekroczyła milion egzemplarzy.
4. Startował w wyścigach
Choć miał niewielki silnik, lekkie nadwozie sprawiało, że odnosił sukcesy w rajdach i wyścigach. Specjalnie przygotowane wersje osiągały znacznie większe moce niż modele seryjne.
5. Związek z Alpine
Twórca marki Alpine, Jean Rédélé, zaczynał swoją sportową karierę właśnie na Renault 4CV. Na bazie tego modelu budował pierwsze samochody wyścigowe, z których później narodziła się marka Alpine.
6. Produkowany także poza Francją
Auto montowano lub produkowano m.in. w takich krajach: Hiszpania, Japonia, Belgia. W Japonii produkcję prowadziła firma, która później stała się częścią Nissan.
Wymiary
- Długość: ok. 3,60m do 3,66m w zależności od kraju i zderzaków
- Masa: ok. 560–620 kg
- Liczba miejsc: 4
To właśnie od nazwy „4CV” (4 chevaux fiscaux – 4 konie podatkowe) pochodzi oznaczenie modelu. Nie odnosiło się ono do rzeczywistej mocy silnika, lecz do francuskiej klasy podatkowej pojazdu.
Dziś Renault 4CV jest cenionym klasykiem. W Polsce spotyka się go bardzo rzadko, ale na zachodnioeuropejskich zlotach zabytkowych samochodów nadal można zobaczyć zadbane egzemplarze, często w oryginalnym kremowo-żółtym kolorze.
Skoda S100LI w stanie blacharskim lepszym niż fabryczny
Škoda S100L – historia, daty produkcji i ciekawostki
Škoda S100L (często zapisywana także jako Škoda 100 L) była jedną z najbardziej popularnych wersji czechosłowackiej rodziny Škoda 100/110. W Polsce i całym bloku wschodnim była bardzo dobrze znana w latach 70 i 80 XX wieku.
Historia modelu
Model S100L został wprowadzony w 1969 roku jako następca popularnej Škoda 1000 MB. Konstrukcyjnie był jej rozwinięciem – zachowano silnik z tyłu i napęd na tylne koła, ale nadwozie gruntownie zmodernizowano, poprawiono bezpieczeństwo, wygląd oraz wyposażenie wnętrza.
Litera „L” oznaczała wersję de Luxe, czyli lepiej wyposażoną od podstawowej Škody 100. Oferowała m.in. bogatsze wykończenie wnętrza, lepsze materiały i dodatkowe elementy dekoracyjne.
Daty produkcji
- Produkcja rodziny Škoda 100/110: 1969–1977
- Produkcja wersji Škoda 100 L: 1969–1977
- Wyprodukowano około 217 767 egzemplarzy wersji 100 L.
Dane techniczne
- Silnik: 4-cylindrowy, chłodzony cieczą
- Pojemność: 988 cm³
- Moc: około 42 KM
- Napęd: tylne koła
- Skrzynia: 4-biegowa manualna
- Układ: silnik z tyłu, bagażnik z przodu
- Prędkość maksymalna: około 125 km/h
Ciekawostki
1. Pierwsza milionowa Škoda
Rodzina Škoda 100/110 była pierwszą serią samochodów marki Škoda Auto, która przekroczyła milion wyprodukowanych egzemplarzy. Łącznie powstało ponad 1,07 mln sztuk.
2. Produkcję uruchomiono mimo pożaru fabryki
W sierpniu 1969 roku ogromny pożar uszkodził część zakładów w Mlada Boleslav. Mimo to rozpoczęcie produkcji nowego modelu nie zostało opóźnione.
3. Silnik był z tyłu
Podobnie jak w Volkswagen Beetle czy dawnych Renault, silnik znajdował się za tylną osią. Dzięki temu samochód miał dwa schowki: bagażnik z przodu i dodatkową przestrzeń za tylną kanapą.
4. Sprzedawano ją także na Zachodzie
Choć była produkowana za żelazną kurtyną, eksportowano ją do wielu krajów Europy Zachodniej, a nawet do Australii i Nowej Zelandii. Konkurowała głównie niską ceną.
5. Miała sportowych krewnych
Na bazie tej konstrukcji powstały modele sportowe:
- Škoda 110 R
- Škoda 120 S
- Škoda 130 RS
Szczególnie 130 RS zdobywała sukcesy w rajdach i wyścigach, stając się jedną z legend sportów motorowych Europy Wschodniej.
6. Następca miał być nowocześniejszy
Na początku lat 70. projektowano następcę z silnikiem z przodu i napędem na przednie koła, ale z powodów politycznych i finansowych projekt nie został zaakceptowany. W efekcie powstała późniejsza seria 105/120, która nadal miała silnik z tyłu.
Znaczenie w Polsce
W latach 70. i 80. Škoda S100L była jednym z najczęściej spotykanych zagranicznych samochodów w Polsce obok Trabant 601, Wartburg 353 i Łada 2101. Ceniono ją za prostą konstrukcję, łatwe naprawy i stosunkowo przestronne wnętrze, choć kierowcy narzekali czasem na tendencję do nadsterowności wynikającą z tylnego położenia silnika.
Nietypowy Japoniec. Nissan Elgrand. Pierwszy raz widziałem.
Nissan Elgrand to luksusowy minivan produkowany przez Nissan od 1997 roku. W Japonii stał się jednym z pionierów segmentu dużych, komfortowych vanów klasy premium i był bezpośrednim konkurentem modeli Toyota Alphard oraz Honda Odyssey.
Historia modelu
Pod koniec lat 90. Nissan zauważył rosnące zapotrzebowanie na rodzinne samochody oferujące komfort limuzyny. W odpowiedzi w 1997 roku wprowadzono Elgranda, który szybko zdobył popularność dzięki przestronnemu wnętrzu, bogatemu wyposażeniu i mocnym silnikom V6. Był jednym z pierwszych japońskich minivanów klasy premium.
Generacje i daty produkcji
I generacja – E50
- Produkcja: 1997–2002
- Silniki benzynowe: 3.3 V6, 3.5 V6
- Silniki Diesla: 3.0 i 3.2 Turbo Diesel
- Napęd: tylny lub 4×4
- Skrzynia: 4-biegowy automat
Pierwszy Elgrand miał dość „pudełkowatą” sylwetkę i był oparty częściowo na użytkowym Nissanie Caravan.
II generacja – E51
- Produkcja: 2002–2010
- Silniki: 2.5 V6 i 3.5 V6
- 5-biegowa automatyczna skrzynia biegów
- Elektryczne drzwi przesuwne po obu stronach
To właśnie E51 jest dziś najczęściej spotykany w Polsce. Wyróżnia się agresywnym wyglądem, bogatym wyposażeniem i bardzo komfortowym wnętrzem.
III generacja – E52
- Produkcja: 2010–obecnie
- Silniki: 2.5 R4 oraz 3.5 V6
- Napęd przedni lub AWD
- Skrzynia CVT
W tej generacji Nissan postawił na większy komfort, niższe zużycie paliwa i bardziej osobowy charakter prowadzenia. Zmieniono również układ napędowy z tylnego na przedni.
IV generacja – E53
- Premiera: 2025
- Sprzedaż: od lata 2026
- Napęd hybrydowy e-POWER nowej generacji
Nowy Elgrand ma być najbardziej luksusową i zaawansowaną technicznie wersją w historii modelu.
Ciekawostki
1. Pionier luksusowych minivanów w Japonii
Elgrand był jednym z samochodów, które zapoczątkowały modę na duże, luksusowe vany w Japonii. Nissan określał go jako „minivan nowej generacji”.
2. Wersja VIP
Istniały odmiany VIP, wyposażone niczym limuzyna – z elektrycznie regulowanymi fotelami, podnóżkami, drewnianymi wykończeniami i często tylko dwoma fotelami w drugim rzędzie.
3. Samochód dla gwiazd i biznesu
W Japonii Elgrandy często służą jako pojazdy dla artystów, menedżerów i firm przewozowych obsługujących VIP-ów. Pod względem prestiżu są odpowiednikiem europejskich luksusowych vanów klasy Mercedes V-Class.
4. Ambulans Elgrand
Na bazie pierwszej generacji powstała specjalna wersja karetki pogotowia Nissan Paramedic, używana przez japońskie służby ratunkowe aż do 2017 roku.
5. Import z Japonii
Większość Elgrandów spotykanych w Europie to samochody sprowadzone bezpośrednio z Japonii. Model nigdy nie był oficjalnie sprzedawany na szeroką skalę w Europie kontynentalnej.
6. Bardzo bogate wyposażenie jak na swoje czasy
Już na początku XXI wieku Elgrand oferował wyposażenie, które w Europie było wtedy rzadkością:
- kamery cofania,
- systemy nawigacji,
- telewizory dla pasażerów,
- systemy audio Bose,
- elektryczne drzwi przesuwne.
Włosi i ich piękne automobile. Alfa Romeo GT1300 Junior.
Alfa Romeo GT 1300 Junior – historia, daty produkcji i ciekawostki
Alfa Romeo GT 1300 Junior to jedna z najbardziej rozpoznawalnych wersji sportowych coupé Alfy Romeo z legendarnej serii Tipo 105/115. Łączyła eleganckie nadwozie zaprojektowane przez studio Bertone z doskonałymi właściwościami jezdnymi i charakterystycznym silnikiem Alfa Romeo z dwoma wałkami rozrządu.
Historia modelu
Model GT 1300 Junior zadebiutował w 1965 roku jako tańsza i bardziej przystępna wersja sportowego coupé Alfa Romeo. Miał przyciągnąć młodszych klientów, którzy marzyli o sportowej Alfie, ale nie mogli pozwolić sobie na mocniejsze wersje Giulia Sprint GT czy GTV. Giorgetto Giugiaro, pracujący wówczas dla studia Bertone, odpowiadał za projekt nadwozia całej serii GT.
Mimo niewielkiego jak na sportowe auto silnika 1.3, samochód wyróżniał się bardzo nowoczesną konstrukcją, pięciobiegową skrzynią biegów i znakomitym prowadzeniem. Dzięki temu szybko zdobył popularność zarówno na drogach, jak i w sporcie motorowym.
Daty produkcji
- Premiera: 1965
- Produkcja pierwszej wersji: 1965–1976
- Modernizacja nadwozia: 1970
- Koniec produkcji GT 1300 Junior: 1976
Łącznie wyprodukowano około 92 000 egzemplarzy, co czyni go jedną z najpopularniejszych wersji serii GT.
Dane techniczne
- Silnik: rzędowy, 4-cylindrowy DOHC
- Pojemność: 1290 cm³
- Moc:
- ok. 89 KM (pierwsze wersje)
- do ok. 96 KM w późniejszych odmianach
- Skrzynia biegów: 5-biegowa manualna
- Napęd: tylne koła
- Prędkość maksymalna: około 170 km/h
- Masa własna: około 950–1030 kg
Jak na połowę lat 60. były to bardzo dobre osiągi dla samochodu z silnikiem 1.3.
Ciekawostki
1. „Junior” nie oznaczał wersji dla początkujących
Nazwa Junior miała sugerować młodszy wiek klientów, ale samochód zachował niemal wszystkie sportowe cechy droższych wersji GT.
2. Silnik był wyjątkowo nowoczesny
Jednostka napędowa posiadała:
- aluminiowy blok i głowicę,
- dwa wałki rozrządu w głowicy,
- wysokie obroty pracy.
W latach 60. takie rozwiązania były spotykane głównie w znacznie droższych samochodach sportowych.
3. Charakterystyczny „krokodyli pysk”
Najwcześniejsze egzemplarze posiadały słynny przód określany jako Scalino („schodek”), z charakterystycznym zagłębieniem przed maską. Dziś właśnie te auta są najbardziej poszukiwane przez kolekcjonerów.
4. Samochód rajdowy
GT 1300 Junior z powodzeniem startował w rajdach i wyścigach górskich. Niewielka masa i wysokoobrotowy silnik często pozwalały mu rywalizować z mocniejszymi konkurentami.
5. Bertone stworzył ikonę designu
Nadwozie zaprojektowane przez studio Carrozzeria Bertone jest dziś uznawane za jedno z najpiękniejszych włoskich coupé lat 60. Proporcje auta do dziś uchodzą za wzór klasycznej stylistyki.
6. Poprzednik późniejszych Alf GTV
GT 1300 Junior zapoczątkował linię sportowych coupé, z której wywodziły się później modele:
- Alfa Romeo 1750 GTV
- Alfa Romeo 2000 GTV
- Alfa Romeo Alfetta GTV
7. Jeden z najbardziej kolekcjonerskich modeli Alfy
Jeszcze kilkanaście lat temu GT 1300 Junior był stosunkowo niedrogim klasykiem. Obecnie zadbane egzemplarze, zwłaszcza w wersji „Scalino”, osiągają na aukcjach ceny wielokrotnie wyższe niż na początku XXI wieku.
Znaczenie dla marki
GT 1300 Junior pomógł zbudować legendę Alfa Romeo jako producenta samochodów oferujących sportowe emocje w przystępnej cenie. Do dziś wielu miłośników marki uważa go za jedną z najlepiej prowadzących się Alf w historii – lekką, mechaniczną i pozbawioną elektronicznych wspomagaczy, dzięki czemu daje kierowcy bardzo bezpośrednie wrażenia z jazdy.
Zarejestrowany prototyp? Beskid IV generacji.
Beskid IV. Tak przekazał Właściciel. Nie umiem tego potwierdzić. Baza danych OC wskazuje Fiata CC pod tą rejestracją – to tak dla precyzji.
Projekt bryły opracowany w OBR SM
Nadwozie typu hatchback, 3- Lub 5-drzwiowe
5-osobowe
Długość 3480 mm, szerokość 1462 mm, wysokość 1418 mm
Rozstaw osi 2320 mm
Objętosć bagażnika 260 litrów
Masa Własna 675kg (3-drzwiowy)
Obciążenie użyteczne 420kg
Slinlk 4-cyl. Klasy 1000 (np. 903 cm3 – zmodernizowany z. Yugo)
Moc ok. 42KM (31kW)
Prędkość maksymalna 140 km/h
Zużycie paliwa przy prędkości 90 kmh – 4,2l/100km.
Samochód maksymalnie zunifikowany z X1/79 (Fiat Cinquecento).
Japoński okręt flagowy. Nissan President.
Nissan President był przez ponad 45 lat najbardziej prestiżową limuzyną Nissana. Produkowano go wyłącznie dla najwyższych rangą klientów – prezesów firm, polityków, ambasadorów i członków zarządów wielkich korporacji. Był bezpośrednim konkurentem Toyota Century i przez wiele lat stanowił szczyt oferty Nissana.
Kolejna wspaniałość z Włoch. Fiat X1/9.
Fiat X1/9 – historia i ciekawostki
Fiat X1/9 to jeden z najbardziej charakterystycznych włoskich samochodów sportowych lat 70. i 80. Łączył egzotyczny wygląd auta z silnikiem umieszczonym centralnie z ceną dostępną dla przeciętnego kierowcy. Dla wielu był „małym Ferrari dla zwykłych ludzi”.
Historia modelu
Projekt powstał pod koniec lat 60. w studiu Carrozzeria Bertone. Za stylistykę odpowiadał legendarny projektant Marcello Gandini, twórca takich ikon jak Lamborghini Miura czy Lamborghini Countach.
Nazwa „X1/9” pochodziła od wewnętrznego oznaczenia projektu Fiata. Samochód zadebiutował w 1972 roku jako następca modelu Fiat 850 Spider.
Największą nowością było zastosowanie:
- silnika umieszczonego centralnie,
- napędu na tylne koła,
- zdejmowanego dachu typu targa.
Takie rozwiązania spotykano wtedy głównie w dużo droższych autach sportowych.
Daty produkcji
Produkcja pod marką Fiat
- 1972–1982
Produkcja pod marką Bertone
- 1982–1989
Po 1982 roku Fiat wycofał się z części rynków, a produkcję i sprzedaż przejęło Bertone. Dlatego późniejsze egzemplarze noszą emblematy Bertone zamiast Fiata.
Łącznie wyprodukowano około 160 000 egzemplarzy.
Silniki
1300
- 1290 cm³
- około 75 KM
- lata 1972–1978
1500
- 1498 cm³
- około 85 KM
- od 1978 roku
Choć moc nie imponowała, samochód ważył zaledwie około 900 kg, dzięki czemu był bardzo zwinny.
Brytyjczyki. Lubimy. Tu Triumph Spitfire. Chyba to jest ten od 1980 roku. Triumph Spitfire 1500.
Triumph Spitfire to jeden z najbardziej rozpoznawalnych brytyjskich roadsterów XX wieku. Lekki, prosty i stosunkowo niedrogi, stał się symbolem sportowej motoryzacji lat 60. i 70. Jego nazwa nawiązywała do słynnego myśliwca Supermarine Spitfire z okresu II wojny światowej.
Historia modelu
Pod koniec lat 50. firma Triumph Motor Company potrzebowała małego samochodu sportowego, który mógłby konkurować z popularnymi roadsterami MG i Austin-Healey.
Projekt nadwozia powierzono włoskiemu styliście Giovanni Michelotti. Powstał elegancki, niski roadster wykorzystujący wiele podzespołów modelu Triumph Herald, co pozwoliło ograniczyć koszty produkcji.
Pierwszy Spitfire został zaprezentowany w 1962 roku.
Daty produkcji i generacje
Spitfire Mk I
- Produkcja: 1962–1964
- Silnik: 1147 cm³
- Moc: około 63 KM
Spitfire Mk II
- Produkcja: 1965–1967
- Moc wzrosła do około 67 KM
- Ulepszona skrzynia biegów
Spitfire Mk III
- Produkcja: 1967–1970
- Silnik 1296 cm³
- Moc około 75 KM
- Najbardziej dynamiczna wersja pierwszych generacji
Spitfire Mk IV
- Produkcja: 1970–1974
- Przeprojektowany tył nadwozia
- Lepszy komfort jazdy
Spitfire 1500
- Produkcja: 1974–1980
- Silnik 1493 cm³
- Największa pojemność w historii modelu
Produkcję zakończono w sierpniu 1980 roku.
Łącznie powstało około 314 000 egzemplarzy.
Klasyczna Niedziela czerwiec 2026.
Mnie się znowu podobało. A Tobie?
Możesz też zobaczyć jak było w 2023 o tu: https://pomojemu.blog/index.php/2023/06/04/klasyczna-niedziela-bedzin-2/
